ایران در بیم و امید: از ترومای جمعی تا حیات اخلاقی

امیر شعبانی
هیچ جامعه‌ی آسیب‌دیده‌ای صرفاً با مدیریت بحران‌ها ترمیم نمی‌شود؛ ترمیم زمانی آغاز می‌شود که نیک‌زیستی مردم، سرمایه اجتماعی و حیات اخلاقی جامعه به هدف اصلی سیاست‌گذاری تبدیل شوند.

مداخلات دارویی روان‌پزشکی برای بزرگسالان در بحران جنگ

«جنگ» نمونه‌ای از یک فاجعه و ترومای جمعی با تبعات گسترده فردی و اجتماعی در حوزه‌ی سلامت و از جمله «سلامت روانی-اجتماعی» است. مدیریت سلامت روانی-اجتماعی مردم در دوران جنگ چندوجهی و پیچیده است. بخشی از مدیریت سلامت روان با مداخلات دارویی انجام می‌شود و متن حاضر که برای «پزشکان عمومی» تدوین شده است به طور خلاصه به این موضوع می‌پردازد.

سوگواری‌نمایی: انحراف از مسیر ترمیم

امیر شعبانی

روش‌هایی که در آنها زبان سوگ صرفاً به بخشی از سازوکار مدیریت بحران تبدیل می‌شود و زبان حقیقی مراقبت و همدلی در میان نیست، را می‌توان «سوگواری‌نمایی» (grief-washing) نامید؛ شکلی از آنچه «رفاه‌نمایی» (wellbeing-washing) خوانده شده که به بهره‌گیری از زبان و نمادهای یک ارزش مثبت در حوزه به‌زیستی و رفاه، بدون تحقق الزامات واقعی آن اطلاق می‌شود.

راهنمای سلامت روانی- اجتماعی در شرایط ناشی از حملات اخیر (خرداد ۱۴۰۴)

این راهنما توسط انجمن روانشناسی ایران و انجمن علمی روان‌پزشکان ایران به در خواست دفتر سلامت روانی اجتماعی و اعتیاد وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی تهیه شده است.

ترومای جمعی دی‌ماه: شکست شاه‌کلید

امیر شعبانی

دی‌ماه ۱۴۰۴ را می‌توان نمونه برجسته‌ای از تجربه ترومای جمعی در جامعه ایران دانست؛ ترومایی که هنوز به پایان نرسیده است. وضعیت پیش از این فاجعه عبارت بود از حرکتی جمعی به سمت «دامنه هرم نیازهای مازلو» و زندگی برای بقا، زمینه‌ای از «سلامت روانی-اجتماعی نزولی»، شرایط بحران در بحران و «انباشت بحران‌های رسیدگی‌نشده»، «بلاتکلیفی» درازمدت در ابعاد گوناگون زندگی، و فروپاشی تدریجی افق‌های معنا.

راهنمای حمایت روانشناختی در بحران و ترومای جمعی (بهمن ۱۴۰۴)

«راهنمای حمایت روان‌شناختی در بحران و ترومای جمعی» کتابچه‌ای آموزشی برای متخصصان رشته‌های مرتبط با سلامت روان است که توسط دو کمیته‌ی انجمن علمی روان‌پزشکان ایران، به نام کمیته‌های «سلامت روان شهری» و «روان‌پزشکی تروما»، در بهمن سال ۱۴۰۴ تدوین و منتشر شده است.